Herkese selam!
Bugün sizlere bir mimle geldim. Ama bu mimi kim başlattı ya da ben kimden gördüm hiç bilmiyorum. Unuttum valla. Gördüğüm kişi kusura bakmasın lütfen. Neyse mime geçelim.

1) ilkokulda nasıl bir öğrenciydin ?

İlkokulda sessiz,sakin, içine kapanık bir öğrenciydim. Arkadaşlarımın hiçbiri beni sevmezdi. Hep arkamdan iş çevirirlerdi. Belki de onlar yüzünden böyle olmuşumdur.

2) Dostluk kavramına inanır mısın ?

İnanırım. Her ne kadar ilk okul ve orta okul bana dostlar katmasa da lise bana çok güzel arkadaşlıklar, dostluklar kattı. Bunda yurtta kalmamın etkisi de çok büyük tabiki.

3) Okul hayatında zorlandığınız ders veya dersler ya da önerileriniz var mı?
Zorlandığım dersler her sene değişiyor. Geçen sene kimyadan çok zorlanırken bu sene şimdilik kimyam mükemmel. Bu sene fiziğim baya yerlerde. Öğretmenimiz güzel anlatamıyor ve bu yüzden anlayamıyorum.

4) Öğretmeninizle yaşadığınız komik bir olay var mı ?

Öğretmenlerle aram diğer öğrenciler gibi iyi olmadı hiç. Dersler harici pek konuşmam. Bu yüzden de pek olay yaşamadık.

5) Hiç sınıf başkanı veya başkan yardımcısı oldun mu ?

Utangaç ve içime kapanık olduğum için böyle şeylere hiç aday olmam. 

6) Hiç öğretmen olmayı düşündün mü ?

Düşündüm. Ama çok saçma bir nedenden dolayı. İlk okulda öğretmenimiz çok ödev verirdi. Bende hep şey diye düşünürdüm "Biz bu ödevlerle boğuşurken öğretmen yan gelip yatıyor". Bu yüzden ileride öğretmen olup öğrencilerime bir sürü ödev verecektim ve onlar ödevlerle uğraşırken ben yatacaktım. Gerçekten saçma bir neden.

Bu mime katılmak isteyen herkes katılabilir. Bence çok güzel bir mim.  Şimdilik benden bu kadar. Bir sonraki yazımda görüşmek üzere,
Hoşçakalın!

Herkese selam!
Bugün sizlere bir uygulama önerisiyle geldim. Bu uygulama mükemmel bir uygulama. Yani daha yeni keşfettim ama şuan kullandığım kadarıyla mükemmel ve baya faydalı bir uygulama.

Uygulamadan bahsedecek olursam, uygulama bir dijital mektuplaşma uygulaması. Bizim bu almanca öğretmeninin projesinin uygulama hali. Bu uygulamaya bildiğiniz dilleri ve ne kadar bildiğinizi yazıyorsunuz, ilgi alanlarınızı giriyorsunuz ve size uygun adaylar çıkıyor. Anlatınca tinder gibi oldu😂 Ama asla tinder gibi değil. Flörtleşmek yasaktı sanırım. Karşınıza size uygun bir sürü aday çıkıyor. Bunların altında ülkeleri, bildiği diller ve sizinle ortak ilgi alanlarının sayısı yazıyor. Beğendiğiniz, size uyan birinin profiline girip altta bulunan + simgesine tıklıyosunuz. Daha sonra mektubu yazıyorsunuz. Ve göndere tıklıyorsunuz. Ama bu mektup hemen gönderilmiyor. Sanırım karşıdakinin saat dilimine göre gönderiliyor. Mesajı gördükten sonra o da isterse size cevap yazıyor ve böylece konuşma başlamış oluyor.

Uygulama bence baya iyi. Dil geliştirmek isteyenler için birebir. İndirmek isterseniz şuraya tıklayabilirsiniz.

Bugünlük benden bu kadar. Bir sonraki yazımda görüşmek üzere,
Hoşçakalın!

Herkese selam!
Bugün sizi haftasonu film arayışlarından kurtarmaya geldim. Diğer bir deyişle film önerisi ile karşınızdayım.

Filmimizin adı "The Mask" . 1994 yapımı bir film. Film aksiyon ve komedi karışımı. Ben filmi izlemeden önce bir korku filmi zannediyordum. Ama neyse ki komediymiş.

Filmin konusuna gelecek olursak;
Bir bankacımız var. Adı Stanley (Jim Carrey). Bu bankacımız çevresi tarafından pek sevilmeyen, saf olduğu için kullanılan biri.
Bir gün, bir davete giremiyor ve evine gitmek zorunda kalıyor. Arabası bozuk olduğu için geçici olarak verilen eski bir arabayla evine doğru giderken arabası bozuluyor. Bir köprünün üzerinde duruyor. Denize doğru bakarken bir şey görüyor ve bunu boğulmak üzere olan insan sanıyor. Hemen denize atlıyor. İnsan sandığı şeyin bir maske olduğunu fark ediyor. Maskeyi alıyor ve evine götürüyor.
Bu maskenin sıradan bir maske olduğunu düşünüyor ve bir akşam takıyor. Kendisinden çok farklı, çok daha cesur bir insana dönüşüyor. Bu maske sayesinde istediği gibi bir insan oluyor ancak başına gelmeyen olay kalmıyor.

Filmi çok beğendim. Özellikle köpeği ile olan kısımları beni çok mutlu etti. Bir kez daha köpeklerin mükemmel bir hayvan olduğunu anladım.
Filmde yapılan espriler, komiklikler falan da gayet iyiydi. Tek beğenmediğim, ana kahramanımızın maske sayesinde işlediği suçları görüp de polise hiçbir şey anlatmamasıydı. Bence anlatsa her şey daha farklı olabilirdi.

Filmi izlemediyseniz izlemenizi şiddetle öneririm. Hemen şuraya tıklayıp izleyebilirsiniz. İzledikten sonra görüşlerinizi paylaşmayı unutmayın.

Şimdilik benden bu kadar. Bir sonraki yazımda görüşmek üzere,
Hoşçakalın!

Herkese bir pazar gününden selam!
Bugün bir Netflix dizi önerisiyle karşınızdayım. Dizimizin adı "Shadowhunters". Bu diziyle arkadaşım sayesinde tanıştım. O arkadaşımla beraber izliyoruz zaten. 
Tek kelimeyle mükemmel bir dizi. Daha ilk sezondayım. Yani yolun başında sayılırım ama şuanlık çok güzel. Hele bilim kurgu tarzı seviyorsanız tam sizlik.

Dizi de her şey var; vampir, shadowhunter, elfimsi yaratık...

Dizi, turuncu kafalı kızımızın gerçekleri öğrenmesiyle başlıyor. Sanırım ismi Clary idi. Bu Clary'nin annesi bir shadowhunter. Ama bunu Claryden saklıyor. Hatta Clary küçükken gerçekleri görüyor ve annesi bu yüzden onun hafızasını siliyor. 

Bir adet kupamız var. Bu kupanın çok fazla bir gücü var. Kötü ellere geçerse dünyanın sonunu getirtebilecek bir güç. Kötü el demişken bir adet kötü kahramanımız var. Adı Valentine'ydi sanırım. Gerçekten isim hafızam kötü. Bu Valentine, kupanın yerini tek bilen kişi olan Clary'nin annesini kaçırıyor. Ona bir büyü yapıyor ve ölmeden ölü gibi yapıyor. 

Clary de aslında kupanın yerini biliyor ancak hafızası silindiği için hatırlamıyor. Annesini kurtarmasının tek yolu kupa olduğu için kupayı aramaya başlıyor ve başına gelmeyen kalmıyor.

Dizide en sevdiğim karakter Alec(Soldan2). Çünkü çok yakışıklı. Simon(soldan1), Clary'nin küçüklük arkadaşı. O da çok şirin biri. Bir de ismini bile unuttuğum lüzumsuz bir karakter var. Clary'nin sevdalısı(sağdan1). İyi bir insan ama ben daha çok Clary ve Alec'i şipliyorum. Fotoğrafta olmayan bir önemli karakter daha var. Tabiki ben onun da ismini unuttum ama internet bu günler içindir. İsmi İsabella'ymış. Gerçekten Clary'den bile mükemmel bir karakter.
Netflix'iniz yoksa internette bölümleri var sanırım. Oradan izleyebilirsiniz. Gerçekten bilimkurgu sevenlerin ayrı sevmeyenlerin ayrı sevebileceği bir dizi.

Neyse, bugünlük benden bu kadar. Bir sonraki yazımda görüşmek üzere,
Hoşçakalın!

Herkese selam!
Nasılsınız? Ben çok yorgunum. Bugün 10 saat dersimiz vardı. Üstüne bir de 2 saat ayakta yol çektim. Terminal arabası yine bildiğimiz gibiydi; Tıklım tıklım.

Her şeye rağmen şuan evimdeyim. Mutluyum, huzurluyum. 

Babamın emeklilik işi hallolmuş, yatırdığı para işe yaramış. Haftaya inşallah çekecek parasını. 
Yeğenim de artık yabancılık çekmeye başlamış. Teyzem falan kucağına aldığında ağlamış. Ben aldığımda ağlamadı ama yüzüme de bakmadı kerata. Şimdi biraz biraz alıştı. Konuşuyorum, anneme bakarak gülüyor. Trip falan atıyor. 

Oda arkadaşı meselesi de hâlâ çözülemedi. Kural koyduk ama uymuyor. Sabahın köründe komedinin çekmecesini cart curt açıyor. Söylüyoruz, "öyle ses çıkıyor napayım" diyor. Açma diyoruz "önemli eşyalarım orda" diyor. Deli ediyor bizi. Ayyy bir de asıl çıldırtan olayı anlatayım. Sevgilisi var demiştim ya, onu seviyomuş ama eski sevgilisine aşıkmış. Verdiği cevaplar o kadar sinir bozucuydu ki. "Neden sevgilisin o zaman ayrıl." Diyoruz olmaz diyor. "Diğeriyle neden ayrıldın o zaman" diyoruz "abim yakaladı" diyor. Hadi bir insan abisi yakaladı diye ayrılır da başka sevgili yapar mı ya. Ne saçma bir insan.

Şu en son yazım olan Nostaljik Şarkılar'a çoğu kişi "bunlar daha yeni şarkılar" yazmış. Arkadaşlar, küçüğüm. Bana göre nostalji o. Bu yorumlar biraz moralimi bozdu. Size göre de bir nostaljik şarkılar yazarım.

Neyse, çok konuştum yine. Gideyim en iyisi ben. Bir sonraki yazımda görüşmek üzere, 
Hoşçakalın!

Herkese selam!
Bugün değişik bir yazı paylaşmak istedim ve benim için nostaljik olan, dinleyince aklıma küçüklük anılarımın geldiği şarkıları sizlerle paylaşmak istedim. Hem belki siz de dinleyince aklınıza güzel anılarınız gelir. 

İlk şarkımız Umut Kaya- Mevsimler Geçerken. Pek fazla nostaljik sayılmaz aslında ama ben küçükken dinlediğim için bana göre nostaljik.

İkinci şarkımız Ogün Sanlisoy - Saydım. Bu şarkı da benim aklıma küçüklük anılarımı getiriyor. 

Ve üçüncü şarkımız tam anlamıyla çocukluğum. Demet Akalın - Afedersin. Bu şarkıyı küçücük bir çocukken ezberlemeye çalışıyordum. Ezber yeteneğim kötü olmasına rağmen ezberleyebilmiştim. Bu şarkı da benim küçüklüğüm denebilir.

Dördüncü şarkımız Gülşen- Ya Tutarsa. Bu şarkıyı açıp dans ettiğim zamanlar hâlâ gözümün önünde. Ne güzel günlerdi.
Ve son nostaljik şarkımız Demet Akalın - Toz Pembe. Bir aralar herkes "Toz pembe hayaller vardı, pembesi gitti tozu kaldı."diye dolaşıyordu. Tabi bu dolaşanlar arasında ben de vardım. Ablam ve benim en sevdiğimiz şarkıydı bu.

Yukarıdaki şarkıların hepsi benim için ayrı yeri olan nostaljik şarkılar. Umarım beğenirsiniz.
Bir sonraki yazımda görüşmek üzere, 
Hoçakalın!

Herkese selam!
Bugün ağaç ev sohbetlerinin 6. yazısıyla karşınızdayım. İnternetim olmadığı için geç yayınlıyorum biraz. Zar zor internet buldum valla.
Neyse boşverelim bunları ve bu haftanın konusuna gelelim.
Bu haftanın konusu Söz, nişan, çeyiz alışverişi, kına gecesi, fotoğraf çekimleri, düğün salonları ve hepsinin arkasındaki şatafat düşkünlüğü… Ülkemizdeki düğün adetleri hakkında neler düşünüyorsunuz? Sizin hayalinizdeki düğün nasıldır?

Bence bu düğün adetleri çok saçma. Mesela benim ablam geçen sene evlendi. Fazla maddi durumumuz yok ama her şeyin en gösterişlisini yaptık. Çeyizler falan çok gereksiz bence. Bir de onları sermek var... O daha bir işkence. Herkes sana bir şey soruyor, bağrışmalar, koşturmalar...
Bir de daha yeni aldığın, kullanmak için sabırsızlandığın şeyler daha elini bile sürmeden kırılıyor. Tabi geleneklerimiz böyleymiş, bize bir şey demek düşmezmiş.
Bunlara verdiğin parayla kim bilir neler yaparsın.

Gelelim benim hayallerimi süsleyen düğüne.
Bizim burda göl kıyısında bir kır düğün salonu var. Düğünümü orda yapmak istiyorum. Gelinlik olarak da ablamın aksine kabarık olmayan bir gelinlik istiyorum. Pulsuz, sade bir şey.

Herkesin eğlenebileceği bir düğünüm olsun istiyorum. Çünkü normal düğünlerde aileler çocuklarını bırakıp oynamaya falan kalkıyolar. Çocuklar da sıkılıyolar. Ben onlar da eğlensin istiyorum. Bu yüzden onlar için palyaço falan çağırabilirim. O palyaço hem onları eğlendirir hem de gölün oradaki parkta onları oynatır ve aileleri oynarken onlara bakar.
Benim hayalimin düğünü bu.

Bu günlük de bu kadar. Bir sonraki yazımda görüşmek üzere,
Hoşçakalın!

Herkese selam!
Bugün çarşamba günü gittiğim bir tiyatrodan bahsetmek istiyorum. Ama her şeyi anlattım. Bu yüzden kitabını okuyacak ya da tiyatrosuna gidecekler spoiler yememek  için lütfen okumasın.

Tiyatronun adı başlıktan da anladığınız gibi "Keşanlı Ali Destanı".
Bu tiyatro Bursa'daki Ahmet Vefik Paşa Tiyatrosunda oldu. Saat 20.00da başlayıp 22.30da bitti.  Yani toplam 2.30 saat sürdü.

Toplam 2 perdeydi. İlk perdede olaylar biraz daha yavaş gerçekleşti. Müzikal bir tiyatro olduğu için başlangıçta orkestra bir şeyler çaldı ardından da oyuncular bu destan hakkında şarkı söylediler. Tiyatronun başlangıcından çok güzel olacağı anlaşılıyordu.

Ana kahramanımız olan Ali, hapishanededir. Çünkü sevdiği kadının dayısı olan Çamur İhsan'ı öldürmüştür. Ama kısa zaman sonra çıkar. Köydeki herkes çoşkuyla karşılar.
Daha sonra bu Ali muhtarlığa aday olur. Herkes onu tutuyodur. Diğer adaylar tarafından bir kaç entrika döner ama en sonunda Ali muhtar olur.

Sevdiği kadın olan Zilha ile konuşmaya gider. Suçsuz olduğunu anlatır. Meğer bu Ali çeşmeye gittiğinde Çamur İhsan çoktan bıçaklanmıştır. Ali onu kucaklayıp hastaneye götürecekken diğer insanlar görür ve ne olduğunu anlamaya çalışır. O sırada Çamur İhsan " Ali" der ve herkes bunu yanlış anlar. Katil Ali zannederler.  Ali hapse girer. Hapiste bir takım tatsızlıklar yaşar ve polis memurunun kafasına vurur. Böylece ünü iyice yayılır. Hâl böyle olunca "Ben öldürmedim" diyemez ve ününün keyfini çıkartır.

Zilha bu anlatılanlara inanmıştır ama belli etmez ve evine girer. O sırada köyden biri gelir ve Ali'ye burada ne yaptığını sorar. Ali de Zilhaya acıdığını ve ona yardıma geldiğini söyler. Zilha tüm bunları duyar ve Aliyi affetmekten vazgeçer.

İlk perde -yanlış hatırlamıyorsam- burada bitiyordu.  İkinci perde yine orkestranın mükemmel şarkılarıyla başladı.

İkinci perdede oyuna zengin olan Bülent Bey adında biri dahil olur. Bu adamın bir tane çok sevdiği ama ondan kaçan bir karısı vardır. Bu karısı da tıpatıp Zilha'nın aynısıdır.  Bu yüzden Bülent onu görünce mutluluktan bayılır. Uşakları Zilhayı onların evine bakıcı olarak alır ve ona leydilik dersleri vermeye başlar.

Tabi bu sırada Zilhanın evrimleşmesi köyde olay olmuştur. Herkes Zilhaya kötü gözle bakmaya başlar.
Sonra Bülent Bey ile Zilha evlenmeye karar verir ve düğünlerine Bülent beyi karısı da gelir. Keşanlı Ali, Zilha diye onu kaçırır. Ama kokusundan onun olmadığını anlar ve kısa süre sonra gerçek Zilhaya kavuşur.

Her şey mutlu sona doğru giderken bir terslik olur. Ali'yi öldürmesi için tutulan bir kiralık katil vardır. Aynı zamanda bu Çamur İhsan'ın da katilidir. Bu katil Aliye bir sürü şeyler söyler ve Ali dayanamaz bununla yüzleşir. Sonra bir kurşun sesi... Ardından ikinci bir kurşun sesi... Keşanlı Ali'nin katili olarak tutulan adam ölmüştür. Ve mutlu son...

Tiyatro gerçekten çok güzeldi. Oyunculuklar falan da efsaneydi. Eğer şehrinizde bunun tiyatrosu olursa mutlaka gidin. Gerçi bunu okuduktan sonra gitmiş kadar oluyorsunuz ama izlemek tamamen farklı bir his. O yüzden gidin yani.

Bu günlük benden bu kadar. Bir sonraki yazımda görüşmek üzere,
Hoşçakalın!

Hepinize selam!
Bugün bir belgesel önerisiyle karşınızdayım. 
Bu belgeseli bana ablam önerdi ve iyi ki önermiş çünkü çok güzel. Ben tıp istediğim için bu alana ilgim var. Özellikle kardiyoloji doktoru olmak istediğim için bu belgesel daha da ilgimi çekti.

Belgeselde beğendiğim bir diğer özellik gerçek olması. Acılar, sevinçler, umutlar... Hepsi gerçek. 
Belgesel İstanbul Dr. Siyami Ersek Göğüs Kalp ve Damar Cerrahisi Eğitim Ve Araştırma Hastanesi'nde geçiyor. Buraya gelen hastaları kurtarmak için elinden gelenin en iyisini yapan doktorlardan bahsediyor. Bu doktorların hastalara müdahalelerini, onlar için çok fazla çaba sarfettiklerini gösteriyor.

Belgeseli gözlerim dolu dolu izledim. Çünkü ameliyata giren insanların yakınlarının yüzlerindeki umudu gördüm, onların acılarını hissettim. 10 aylık bebekten tutun 70 yaşındaki dedelere kadar herkesin yaşam mücadelesini gördüm. Bunları görüp de ağlamamak elde değil. TRT mükemmel bir iş yapmış gerçekten. 

İzlemek isterseniz ilk bölümü şuraya bırakıyorum. Ama boş vaktinizde mutlaka bakmanızı öneriyorum.

Bir sonraki yazımda görüşmek üzere,
Hoşçakalın!

Herkese selam!
Nasılsınız bakalım? Ben iyi olmaya çalışıyorum. Kurslarımız bu hafta başladı. Daha şimdiden yorulmaya başladım. 
Yarın trigonometriden quizimiz var. Akşam da tiyatroya gideceğim. Tiyatronun adı Keşanlı Ali Destanı. Ahmet Vefik Paşa Tiyatrosunda olacak. Okulun sadece böyle sosyal etkinliklere götürmesini seviyorum sanırım. 

Şuan George Orwell'in 1984 isimli kitabını okuyorum. Kitabı çok sevemedim. Ağır bir dili var. Siyasi bir kitap olduğu için anlayamıyorum. 
Yarın yeni okuma kitabı almaya gideceğim. 
Quiz olmasa yarın güzel bir gün aslında.

Pazar gününden beri burayla pek fazla ilgilenemedim. İnternetim bitti. "Bu yazıyı nasıl yazıyosun?" diye soracak olursanız kendime engel olamadım ve 2Gb internet paketi aldım. Faturamı aşmamdansa paket almam daha mantıklı geldi bende aldım. 

Blogumun istatistikleri de çok düştü. Üzülüyorum böyle olunca. Artık yazılarım okunmuyor. Ama olsun ben yine yazarım. İyi oluyor böyle.

Neyse şimdilik benden bu kadar. Bir sonraki yazımda görüşmek üzere!
Hoşçakalın!